هردفعه که ما در مورد این فلان فلان شده حرف زدیم سروصدای بچه ها در آمد که این دیگه خدا زده تو سرش.تو ولش کن.من نمی دانم با این همه خاطره چی رو باید فراموش کنم؟ باید بنویسم.حالا که تابوی خاطرات دانشجویی من است می بایست زد به خاطرات شخصی. دوستان هم مدام می پرسند این سحر خانم که سوژه داستان من شده کی هست ومن باید توضیحی بدهم.یک سالی که این بشر یا همان شر خانه ما بود خیلی ماجراها رخ داد که هر دقیقه اش خاطره ای خوب یا بد برای هر دوی ما بود.از اولش شروع کنم که یک روز ناهار خانه آنها بودیم.ما به شور نوجوانی ها رفتیم توی اتاق خانم که هنوز مدرسه بود.یک دفتر خاطرات پیدا کردیم که در مورد همه توش مطلب بود بجز ما.خلاصه ما خودمان خودمان را با یک متن نسبتا عاشقانه اضافه کردیم توی دفتر.خانم که آمد حسابی جوش آورد طوری که وقتی من رفتم سرسفره وفقط کنار اوجای خالی بود ونشستم طوری خودش رااز کنار من جمع کرد که زن عموبا همان سادگی خاص خودش گفت مگه علی انگشتت کرد؟ این آغاز تمام جنگ های ما بود. یکی دوماهی درگیر بودیم که مفصل باید در مورد آن بنویسم.یکروز که در خاطره کل فامیل پررنگ است روزی بود که فیوز فشنگی خانه بدلیل اتصالی نامعلومی آتش گرفت ومن که خواستم درستش کنم خانم با لحن تندی گفت: اگه بخوایم خودکشی کنیم می ریم زیر قطار. همان شب بود که آنها مهمان ما بودند وهمسایه ها تلفن زدند وخبر را دادند.خبری که زن عمو را به بیمارستان فرستاد وتا سالها اسیر بیماری های جورواجور بود.خانه بدلیل همان اتصالی آتش گرفت وساعت دو شب من وخانم وبابا درست همان زمانی که عمو آلمان بود با چراغ قوه در حال جستجوی وسایل سالم بودیم.آنها به طبقه پایین خانه ما آمدند ویک سالی با هم زندگی کردیم. روزهای نیمه عاشقی نوجوانی آغاز شد.از روزهایی که مثل دزیره دستمال فرو می کرد توی سوتین هایش تا سن وسالش را بالاتر نشان دهد تا روزهایی که برای کنکور درس می خواند ومن داشتم کاردان فنی می شدم.حلق آسمان ستاره بالا می آورد تا شبهای مرا نورانی کند.خوابهای مرا قیچی کند که خودش را نشانم دهد.آینه قدی بلند یک طرفه ای بجای در اتاقم زده بودم که از داخل بیرون را می دیدم واز بیرون آینه بود.روزهایی که توی اتاق قایم می شدم وهمه فکر می کردند بیرونم تمرین رقص اورا در دومتری ام می دیدم وروحش خبر نداشت که من اورا می بینم. مسیر رفت وآمدم طنابی بود که از سقف بالکن تا زمین کشیده بودم.دخترهای محل هم پاتوقشان شده بود خانه ما.پگاه وانیس شاشو وترانه وروناک.گاهی هم فرزانه واعظم.جلوی همینها بود که با دمپایی ابری توی حیاط خیس خوردم زمین وهنوز با گذشت بیش از پانزده سال مچ دستم درد دارد.پاتوق اصلی خانه خان عمو یا همان پدر بزرگ بود وچایی های دیشلمه خان جون.وبدترین روز زندگی ام روزی بود که آمدم دیدم خان عمو وسط اتاق خوابیده،یک پارچه سفید هم رویش است وهمه فامیل دور او نشسته اند وگریه می کنند. من کمرنگ مانده ام وتو پررنگ.من سیاه مانده ام وتو سفید.نفسهایمان را بر می زدیم روی هم تا یکی شوند.از هرچه خاطره می گریزم مثل دختری که از خبر بارداری فرار می کند.مثل قدیم ها در پیاده رو که راه می روم دقت می کنم پایم روی خطوط بین موزاییک ها نرود.همان خطوطی که باعث شد اولین پاشنه اولین کفش پاشنه بلندت بشکند وپایت رگ به رگ شود.دیگر هرگز کفش پاشنه بلند نپوشیدی تا شب عروسیت.لاشه خاطرات بی ارزشی از این دست توی ذهنم مانده است. اما برگردیم به زندگی دانشجوییمان.کامنت گذار محترم همه را ناراحت کرد.اما کماکان روحیه ما را خراب کرد.البته اگر اینطوری حرف بزنم طرف کلی حال می کند ولی خوب باید تمام جوانب را در نظر گرفت.ممنونم از حمایت دوستان ولی برای این فرد کامنت ننویسید.جهت یاد آوری بعضی چیزها به بعضی ها علاوه بر عکسهای دانشجویی یکی دو تا عکس هم این پایین می گذارم.همین جواب خیلی از سوالات را خواهد داد فکر می کنم.منتظر عکسهای جنجالی من باش دوست عزیزم.من آنقدرها که ادعا می کنم حافظه ام بد نیست.

دفترهای سال هفتادونه را دارم می خوانم.صدای پاهای با دمپایی آنزمان خیلی زجرم می داده.در اتاق نشسته بودم ودر سکوت شب مطلب می نوشتم واین دمپایی ها که می آمدند ومی رفتند زجرآور بوده.گنجعلی می پرسد:چی می نویسی؟ ومن می گویم چیزی که ده سال بعد اگر خواندم یاد شما بیفتم.می گوید: حالت های نوشتنت را هم بنویس.مثلا دراز کشیده یا نشسته یا بالش به بغل وغیره. نوشته ام روزی شصت آیه قرآن در هر روز می خواندیم وجمشید بهترین کسی بود که این قانون را رعایت می کرد.در مورد مهندسی تعیین کیفیت چای در خوابگاه مطلب نوشتم.ما در تمام این سه سال هر روز یک شهردار داشتیم.مثلا روزی که من شهردار بودم وظیفه شستن ظروف واستکان ها ودم کردن چای با من بود.جاروی اتاق هم با جارو دستی غلطکی پلاستیکی انجام می شد.چای خشک را هم از بازار بیرجند می خریدیم که انصافا چایی های عالی می فروختند.

ترم آخری که خوابگاه ابوذر بودیم همه چیز با خوابگاه سه فرق می کرد.مثلا یک روز توی حیاط مسعود که دیگر هم اتاقی ما نبود کنسرت موسیقی گذاشت وبا ضربی که حمید عابدینی گرفته بود زد زیر آواز ویکی دوتا از بچه ها هم حسابی رقصیدند.حیاط ابوذر پراز سنگ ریزه بود وکسی فکر آسفالت آن نبود.چون قبلا خوابگاه دخترها بود دیوارهای بسیار بلندی داشت وتوالت هایش همیشه خدا گرفته بود.ما اتاق 301 بودیم.یکی مانده به آخر سالن وخلوت ترین جای سالن ولی فاصله اش با دستشویی ها بسیار زیاد بود.مدتی هم حمام های طرف ما را بدلیل آلودگی قارچی بستند وما می رفتیم آنطرف.سعید محمد حسینی هم هم اتاقی ما در آن سال بود که گاهی می رفت یزد شهر پدری یا بهتر بگویم پدر بزرگی اش ونان خشک های خوشمزه ای می آورد.ما هم می بردیم توی کلاس که با سروصدایش کلاس را بریزیم به هم.جمشید معاون هم که همیشه خدا در حال خرخوانی بود.جلال کامیاب هم که موقعی که سلامت روانی داشت با ما بود وهر وقت می زد به سرش آهنگ خرچنگ مردابی حبیب را صد بار گوش می کرد.سالن تلویزیون ابوذر هم ماجرایی بود.یک تخت کنار دیوارش بود که یکبار که فیلم می دیدیم یکهو شکست وهمه خوردیم زمین وکلی پایه خنده شد. سریال امام رضا را هم آنجا می دیدیم.ما که بالشمان را می بردیم وهفت هشت ده نفری جلوی تلویزیون دراز می کشیدیم ومتلک می گفتیم. در همان سال بود که با مهدی کارگران پاک ترین آدمی که تا به حال دیده ام دوست شدم وزدیم روی خط تحقیقات عرفانی .او در مورد موسیقی تئوری های جالبی داشت که تا یکی دوسال مرا از موسیقی متنفر کرد ولی دوری از بیرجند مرا به دنیای فعلی ام باز گرداند.گاهی که حوصله ای برای ابوذر فرمانی بود می آمد توی حیاط وساز عرفانی اش را می آورد ومی زد ودر موردش تبلیغ می کرد.

کمی در مورد کسانی بنویسم که مسلما با نوشتن در مورد آنها بعضی ها ناراحت می شوند وتوهین ها را شروع می کنند.اصلا اسم این بخش را می گذارم آدم های ممنوعه.یا آدمهای اسمشو نبر.شخصیت اول تمام غیبت های خوابگاهی وسوژه اصلی حرف ها رویا رجبی خراسانی بود .اولین دیدار من واو برمی گردد به همان روزی که شکور مشهد بود ومرا مامورکرد کارهای تبلیغاتی انجمن را بااو هماهنگ کنم.رویا تازه آمده بود دور وبر انجمنی که ما هیئت موسسش بودیم.طبق قراری که شکور برایمان گذاشته بود از فرید خواستم با من بیاید ورفتیم توی حیاط فنی ودر همان اولین دیدار فرید گفت این دختره چقدر پر حرفه.رویا قرار بود آیدا اسکندری را برای انجام کارهای خطاطی مربوط به انجمن بیاورد.یکی از بچه های کلاسمان بنام گیل عرب هم آنروز با ما بود وبعداز اینکه با رویا حرفمان تمام شد یک چیزهایی بار ما کرد.آن موقع ها سلام وعلیک بین بچه ها زیاد مد نبود.محمد تاج پور هم نمی دانم به چه دلیل به من گفت شکور که از مشهد برگردد رویا حتی به تو سلام هم نمی کند.(این چیزها عینا در دفترم نوشته شده ومن هم دارم بازنویسی می کنم.)

از اساتید هم که به لطف دوستان خاص کامنت گذارکه بدلیل تقاضایشان اسمشان را در این وبلاگ نمی نویسم می توانم به دکتر کاشانی اشاره کنم که از تمام کلاسهای بااو فراری بودم.دکتر پویان که استاد ما نبود ومال کامپیوتری ها بود ولی من با او انگلیسی حرف می زدم.استاد نصرآبادی که ترانس رابا نمره بیست بااو پاس کردم.استاد شمسی نژاد که یک عکس از اودارم که خواب است وبچه ها یواشکی از اوگرفته اند.فکر کنم در اردوی تهران بود.راستی بگویم تمام اردوهایی که انجمن علمی برگزار کرد من در آن نبودم چون مشغول انجام پروژه های بسیار مهمی با گروه نویسندگان دانشکده علوم بودم وکمتر با فنی ها می گشتم.حتی زمانی که از موسسه استاندارد وتحقیقات صنعتی برایم دعوتنامه کنفرانس تهران آمد وچشم خیلی ها گرد شد من کارت دعوت را دادم فرید فرزین برود وخودم نرفتم." من " در مورد کابین های تلفن مطلب نوشته که خالی از لطف نیست بگویم دو ترم آخر آنقدر تلفن های من زیاد بود واسم من از بلند گو اعلام می شد که گاهی بچه ها می آمدند روبروی کابین تلفن که ببینند من کی هستم که شبی حداقل سه تلفن دارم.

کلاسهای تک وان دو اوج عشق وحال ما بود که با آریو ورفقایش حال می کردیم ومتاسفانه عکسی نگرفتم واسامی که جلال می نویسد تنشان یادم هست ولی کله شان یادم نیست.من هم که دایم سیکن های دستم پکیده بود وچند باری هم سروصدای همکلاس ها را درآورد.عصرهایی که می خواستم بروم کلاس تک وان دو با کوله ای که هدیه "سوژه" در تهران به من بود می آمدم کلاس وفکر کنم کمی دخترانه بود با آن همه زیپش.ژتون ها را هم می گرفتیم ومی گذاشتیم توی کیف که وقتی لگد های آریو خورد توی ...خم هایمان بالا نیاوریم.لیست حضور وغیاب در کلاس هم مد کرده بودند دست به دست شود وهر کس اسم خودش را بنویسد.من هم در کلاسهای استاد شمسی نژاد زیر 25 ردیف موجود یک ردیف با خودکارم اضافه می کردم واسمم را در ردیف 26 می نوشتم.او هم خوب مرا می انداخت.

عکسهای زیر را اضافه می کنم که به قول جلال کمی به مغزتان فشار بیاورید تا اسامی یادتان بیاید.یک عکس هم از حمید دولی نژاد خدابیامرز هست.

قلبم لبریز از شوق می شود . دستانم را باز می کنم تا سهم بیشتری از باران را از آن ِِِ  خود کنم . خیس می شوم . آنقدر خیس که موهای صاف و اتوکشیده ام دوباره به رقص در می آیند .

چطور میشه ده سال خاطره و زندگی رو جمع کرد توی چند تا چمدون و بسته؟

نفرستید . جان مادرتان نفرستید این ایمیل های تبلیغاتی را توی این اینباکس بدبخت که از دیروز تا الان 32 تا ایمیل باز نشده دارد. بعد هم که باز می کنی می بینی یارو هرچه دم دستش داشته دی وی دی کرده و فرستاده ! از آموزش آلمانی در خواب! تا حفظ حافظ در یک روز !
آخر شما به چه فکر می کنید که مثلا عکس سینه برجسته خانم  جولیا رابرتز را مناسب دی وی دی کردن می بینید یا سریالهای آبکی تلویزیون ایران را ! به هرچه می پرستید من نه آرایش لبنانی و خلیجی به دردم می خورد نه شینیون های فانتزی . باور کنید موهایم کوتاه کوتاه است نیاز به آموزش مسائل زناشویی هم ندارم .... فال هفته هم نمی خواهم فعلا سرنوشتمان را تا یک دهه آقایان پیشاپیش رقم زده اند طوری که نیازی به فال نباشد !
راه های جذب همسر به زندگی هم احتیاج ندارم چون همسری که با این راه ها باید جذب زندگی شود می خواهم 70 سال سیاه  نشود ! نه سریال lost  را احتیاج دارم و نه جدیدترین خبر از زندگی خصوصی برادپیت و نه شیرینی پزی به سبک خانم ها ساناز و سانیا ....