خاطرات علی سعادت

حمید دولی نژاد

alisaadat — Tue, 27 Oct 2009 03:20:18 GMT

دفترهای سال هفتادونه را دارم می خوانم.صدای پاهای با دمپایی آنزمان خیلی زجرم می داده.در اتاق نشسته بودم ودر سکوت شب مطلب می نوشتم واین دمپایی ها که می آمدند ومی رفتند زجرآور بوده.گنجعلی می پرسد:چی می نویسی؟ ومن می گویم چیزی که ده سال بعد اگر خواندم یاد شما بیفتم.می گوید: حالت های نوشتنت را هم بنویس.مثلا دراز کشیده یا نشسته یا بالش به بغل وغیره. نوشته ام روزی شصت آیه قرآن در هر روز می خواندیم وجمشید بهترین کسی بود که این قانون را رعایت می کرد.در مورد مهندسی تعیین کیفیت چای در خوابگاه مطلب نوشتم.ما در تمام این سه سال هر روز یک شهردار داشتیم.مثلا روزی که من شهردار بودم وظیفه شستن ظروف واستکان ها ودم کردن چای با من بود.جاروی اتاق هم با جارو دستی غلطکی پلاستیکی انجام می شد.چای خشک را هم از بازار بیرجند می خریدیم که انصافا چایی های عالی می فروختند.

ترم آخری که خوابگاه ابوذر بودیم همه چیز با خوابگاه سه فرق می کرد.مثلا یک روز توی حیاط مسعود که دیگر هم اتاقی ما نبود کنسرت موسیقی گذاشت وبا ضربی که حمید عابدینی گرفته بود زد زیر آواز ویکی دوتا از بچه ها هم حسابی رقصیدند.حیاط ابوذر پراز سنگ ریزه بود وکسی فکر آسفالت آن نبود.چون قبلا خوابگاه دخترها بود دیوارهای بسیار بلندی داشت وتوالت هایش همیشه خدا گرفته بود.ما اتاق 301 بودیم.یکی مانده به آخر سالن وخلوت ترین جای سالن ولی فاصله اش با دستشویی ها بسیار زیاد بود.مدتی هم حمام های طرف ما را بدلیل آلودگی قارچی بستند وما می رفتیم آنطرف.سعید محمد حسینی هم هم اتاقی ما در آن سال بود که گاهی می رفت یزد شهر پدری یا بهتر بگویم پدر بزرگی اش ونان خشک های خوشمزه ای می آورد.ما هم می بردیم توی کلاس که با سروصدایش کلاس را بریزیم به هم.جمشید معاون هم که همیشه خدا در حال خرخوانی بود.جلال کامیاب هم که موقعی که سلامت روانی داشت با ما بود وهر وقت می زد به سرش آهنگ خرچنگ مردابی حبیب را صد بار گوش می کرد.سالن تلویزیون ابوذر هم ماجرایی بود.یک تخت کنار دیوارش بود که یکبار که فیلم می دیدیم یکهو شکست وهمه خوردیم زمین وکلی پایه خنده شد. سریال امام رضا را هم آنجا می دیدیم.ما که بالشمان را می بردیم وهفت هشت ده نفری جلوی تلویزیون دراز می کشیدیم ومتلک می گفتیم. در همان سال بود که با مهدی کارگران پاک ترین آدمی که تا به حال دیده ام دوست شدم وزدیم روی خط تحقیقات عرفانی .او در مورد موسیقی تئوری های جالبی داشت که تا یکی دوسال مرا از موسیقی متنفر کرد ولی دوری از بیرجند مرا به دنیای فعلی ام باز گرداند.گاهی که حوصله ای برای ابوذر فرمانی بود می آمد توی حیاط وساز عرفانی اش را می آورد ومی زد ودر موردش تبلیغ می کرد.

کمی در مورد کسانی بنویسم که مسلما با نوشتن در مورد آنها بعضی ها ناراحت می شوند وتوهین ها را شروع می کنند.اصلا اسم این بخش را می گذارم آدم های ممنوعه.یا آدمهای اسمشو نبر.شخصیت اول تمام غیبت های خوابگاهی وسوژه اصلی حرف ها رویا رجبی خراسانی بود .اولین دیدار من واو برمی گردد به همان روزی که شکور مشهد بود ومرا مامورکرد کارهای تبلیغاتی انجمن را بااو هماهنگ کنم.رویا تازه آمده بود دور وبر انجمنی که ما هیئت موسسش بودیم.طبق قراری که شکور برایمان گذاشته بود از فرید خواستم با من بیاید ورفتیم توی حیاط فنی ودر همان اولین دیدار فرید گفت این دختره چقدر پر حرفه.رویا قرار بود آیدا اسکندری را برای انجام کارهای خطاطی مربوط به انجمن بیاورد.یکی از بچه های کلاسمان بنام گیل عرب هم آنروز با ما بود وبعداز اینکه با رویا حرفمان تمام شد یک چیزهایی بار ما کرد.آن موقع ها سلام وعلیک بین بچه ها زیاد مد نبود.محمد تاج پور هم نمی دانم به چه دلیل به من گفت شکور که از مشهد برگردد رویا حتی به تو سلام هم نمی کند.(این چیزها عینا در دفترم نوشته شده ومن هم دارم بازنویسی می کنم.)

از اساتید هم که به لطف دوستان خاص کامنت گذارکه بدلیل تقاضایشان اسمشان را در این وبلاگ نمی نویسم می توانم به دکتر کاشانی اشاره کنم که از تمام کلاسهای بااو فراری بودم.دکتر پویان که استاد ما نبود ومال کامپیوتری ها بود ولی من با او انگلیسی حرف می زدم.استاد نصرآبادی که ترانس رابا نمره بیست بااو پاس کردم.استاد شمسی نژاد که یک عکس از اودارم که خواب است وبچه ها یواشکی از اوگرفته اند.فکر کنم در اردوی تهران بود.راستی بگویم تمام اردوهایی که انجمن علمی برگزار کرد من در آن نبودم چون مشغول انجام پروژه های بسیار مهمی با گروه نویسندگان دانشکده علوم بودم وکمتر با فنی ها می گشتم.حتی زمانی که از موسسه استاندارد وتحقیقات صنعتی برایم دعوتنامه کنفرانس تهران آمد وچشم خیلی ها گرد شد من کارت دعوت را دادم فرید فرزین برود وخودم نرفتم." من " در مورد کابین های تلفن مطلب نوشته که خالی از لطف نیست بگویم دو ترم آخر آنقدر تلفن های من زیاد بود واسم من از بلند گو اعلام می شد که گاهی بچه ها می آمدند روبروی کابین تلفن که ببینند من کی هستم که شبی حداقل سه تلفن دارم.

کلاسهای تک وان دو اوج عشق وحال ما بود که با آریو ورفقایش حال می کردیم ومتاسفانه عکسی نگرفتم واسامی که جلال می نویسد تنشان یادم هست ولی کله شان یادم نیست.من هم که دایم سیکن های دستم پکیده بود وچند باری هم سروصدای همکلاس ها را درآورد.عصرهایی که می خواستم بروم کلاس تک وان دو با کوله ای که هدیه "سوژه" در تهران به من بود می آمدم کلاس وفکر کنم کمی دخترانه بود با آن همه زیپش.ژتون ها را هم می گرفتیم ومی گذاشتیم توی کیف که وقتی لگد های آریو خورد توی ...خم هایمان بالا نیاوریم.لیست حضور وغیاب در کلاس هم مد کرده بودند دست به دست شود وهر کس اسم خودش را بنویسد.من هم در کلاسهای استاد شمسی نژاد زیر 25 ردیف موجود یک ردیف با خودکارم اضافه می کردم واسمم را در ردیف 26 می نوشتم.او هم خوب مرا می انداخت.

عکسهای زیر را اضافه می کنم که به قول جلال کمی به مغزتان فشار بیاورید تا اسامی یادتان بیاید.یک عکس هم از حمید دولی نژاد خدابیامرز هست.

تقدیم به "من"

alisaadat — Mon, 05 Oct 2009 03:55:34 GMT

يك حرف هايي مي ماند بيخ گلوي آدم . مي ماند و فرياد هم نمي شود . مي ماند و بغض هم نمي شود . بغض يواشكي حتي . بغض ِ آخر شب ِ توي رختخواب كه اشك شود آرام ... مي ماند بيخ گلوي آدم . هيچ چيزي نمي شود اصلا .
مي ماند و يك خنده هايي را ، يك لذت هايي را كمرنگ مي كند . مي ماند و سايه مي اندازد روي هر چه بعد از اين .

جلال رجبی در مورد شماره های دانشجویی دوستانش مطلب نوشته است.بدون فکر شماره 77323119 یادم آمد.شماره اتاق های خوابگاه سه هم 206 و204 بودند.ولی من مال بقیه بچه ها را نمی دانم.

دوباره گریزی محتاطانه به خاطرات می زنم.ترم دوم سال 77 بود که من ومرتضی تنها شمالی کلاس که شبانه هم بود یک دفترچه بیمه کهنه پیدا کردیم ومرتضی از یک جوجه رنگی عکس گرفت وعکسش را با قیچی کوچک کرد وزد روی جلد دفترچه.بجای نام بیمه کننده هم اسم مرا نوشت وگذاشت توی کلاس های طبقه دوم.آنجا بود که خانم اینان لو دفترچه را پیدا کرد وآورد داد به من وگفت : اینم شناسنامه بچه تون آقای سعادت. وقتی دفترچه را باز کردم نصف کلاس زد زیر خنده ومعصومه دوستش گفت حالا یه مامان براش پیدا کن.من هم گفتم بیا خودت مامانش شو که کلی دلخور شد.بعد هم روابطش با ما سرسنگین شد.

بروم توی خاطرات وبخواهم اسم بچه ها را ننویسم لطفی ندارد.ما ترم آخری یک ازدواج دانشجویی توی کلاس داشتیم بین یکی از پسرهای هفتادوهفتی ودخترهای هفتاد وهشتی.پسره مال شیروان بود ودختره مشهدی.اسم آنها هم ایکس وایگرگ بود.حالا خانمه آدرس وبلاگم را دارد وبرایم می نویسد که مسیر زندگیش را اشتباه انتخاب کرده ومدام شوهرش مست می کند واورا کتک می زند.درست همان زمان یادم هست در آزمایشگاه مدار به او گفتم این شاید خوش تیپ باشد ولی مرد زندگی نیست.او حالا حرف مرا به خاطر می آورد وحتی خواندن مطالب سایت زناشوئی من تاثیری در روابط آنها ندارد.راستی جالب است که یک همکلاس ما بچه کلاس پنجم داشته باشد در حالی که هنوز نیمی از همدورههای ما مجردند. تمامی ازدواج های دانشجویی که دیده ام به همین سرنوشت دچار شدند.مثلا فریبرز وزنش که باز هم من در تست روینشناسی که از او گرفتم گفتم ضریب هوشی عشق ندارد ونباید با آن دختری که می خواست ازدواج کند.روابط آنها هم به هفت ماه نکشید ودر همان ایام عقد تمام شد.یکی دیگر از همکلاسهای ما که اتفاقا خواننده همین وبلاگ هم هست توسط یکی از پسرهای هفتاد وهفتی شبانه که نباید اسنش را برد دو سه سالی سرکار بود وتا جایی که من می دانم پدر ومادر پسر حاضر نشدند حتی برای خواستگاری بروند شهر اسمشو نبر.(چقدر مسخره شد این خاطرات نوشتن.)

ماه رمضان امسال یاد ماه رمضان های خوابگاه افتادم که چطور از سلف با وانت غذا می آوردند وما با قابلمه دم در خوابگاه صف می کشیدیم برای غذا.من وبهزاد ومجید هم که با صدای دعاهایی که از بلند گو پخش می شد توی سالن بیدار می شدیم.یادم هست یک سری بچه ها توی خوابگاه بودند که حتی با بیست سی میلی لیتر آب وضو می گرفتند ومثل ما نبودند که از اول تا آخر آب را باز بگذاریم.هر کدام از ما هم یک صابون وجا صابونی شخصی داشت که می گرفت دستش وتا دستشویی می رفت.اتاق ما هم که در تمام این سه سال دورترین اتاق به دستشویی وحمام بود.مسواک زدن ها هم که سوژه بود.یکی بود توی خوابگاه سه که شب وروز تمرین مداحی می کرد وهرچی فکر می کنم اسمش یادم نیست.او که توی سالن مسواک می زد وتا دستشویی ها قدم می زد واقعا از توی اتاق فکر می کردی یک اسب دارد دندانش را مسواک می زند.مجید هم همیشه اعتراض می کرد.

خوابگاه سه یاد آور روزهای درد ورنج است.بهزاد که مریض می شد توی خواب ناله می کرد.بدتر از او مجید که در زمان بحران افسردگی اش مدام می زد زیر گریه وحتی در خواب گریه می کرد وحرف می زد.یک شب هم که حالش خوب بود از تخت طبقه دوم شیرجه زد وسط اتاق انگار که می خواهد بپرد توی استخر وهمه را بیدار کرد.چقدر هم بساط خنده بود.بدترین صدای شبهای خوابگاه هم صدای قژقژ در چوبی توری بود که بیرون در بالکن نصب شده بود تا مگس های تنبل بیرجند نیایند توی اتاق. من که شبها بیدار بودم خیلی زجر بود برایم.کلی قلوه سنگ هم داشتیم که وقتی لباس ها را روی دیواره بالکن پهن می کردیم می گذاشتیم رویش تا باد نبرد.باحال ترین سوژه اتاق هم وقتی بود که یکی از بچه ها از خواب بیدار می شد،نگاهی به داخل شلوارش می کرد ومی رفت حمام.

داخل حمام تمام استعدادهای آواز می خواندند.بیشتر هم سیاوش وآهنگ شهر من من به تو می اندیشم.ما با یک تشت ولباس های چرک می رفتیم حمام وهمان تو لباس ها را هم می شستیم ومی آمدیم.یک بار که از حمام آمدم ودر کمدم را باز کردم تا حوله صورتم را بردارم یک رتیل سیاه از توی حوله افتاد روی پایم که اولش سکته زدم.بچه ها که زدند زیر خنده معلوم شد رتیل پلاستیکی است ومحض حالگیری بنده گذاشته شده است.

مسعود براتی پایه خنده کل بچه های مکانیک بود با لهجه غلیظ اصفهانی.ولی وقتی ادای زیبا گلشن آرا یا استاد رضاییشان را در می آورد اصلا لهجه نداشت.یک شب محسن ندایی قرار بود بیاید یک جزوه از مسعود بگیرد.همه خودمان را زدیم به خواب وچراغ ها را خاموش کردیم.محسن آرام در راباز کرد وآمد کنار تخت مسعود که جزوه را بردارد یکهو مسعود با صدای پارس شدید سگ محسن را ترساند.بنده خدا جوری ترسید که کلی خندیدیم.در اتاق ما همیشه دستگیره اش مشکل داشت وبا بدبختی باز می شد.من هم همیشه با بچه های مکانیک بودم وبا برقی ها هم اتاقی نمی شدم.شاید به همین دلیل خیلی از بچهها مرا به یادندارند ومن اسامی بچه ها یادم نیست.اتاق روبروی ما محمد شکری وصادق عشرتی بودند که می آمدند توی اتاق ما وجوک می گفتیم یا پشت سر یکی صفحه می گذاشتیم.محمد خرخوان ترین فرد کلاس ما بود که بندر عباس قبول شد ورفت.

خانم نون هم پرسیده ترم آخری این دختره که تو ماه رمضان با او راه می رفتم کی بود.داستان اورا هم بگویم.من قبل از آمدن به بیرجند تهران جنوب بودم ویک همکلاسی داشتیم بنام ساناز عبدی که چند تا دفتر شعر وخاطرات شخصی مرا توی کلاس دزدید ومن بعدها فهمیدم کار او بوده.بعد از حدود سه سال دست روزگار اورا هم فرستاد بیرجند ومن در اداره پست اورا دیدم که پولخرد می خواست ومرا هم شناخت.دفترهایم را پس داد ومدتی بااو راه می رفتیم وخاطرات تهران را مرور می کردیم.در تهران یک همکلاسی داشتیم بنام الهام فرامرزی که دعواهای لفظی من واو سوژه کل بچه های کلاس بود.کارمان حتی به جایی می کشید که استاد از کلاس بیرونمان می کرد.یک بار هم مادرش آمد وبا من حرف زد وگفت دخترش در خانه هم همینطوری است وجلوی چشم دختره اورا ضایع کرد که حال کردم.یک همکلاس قدبلند دیگر در تهران داشتیم بنام خانم آهنگ که خدای فیزیک بود وما با هم کرکری داشتیم.بخاطر همان فیزیک ما خوب شد وترم اول با گلدانی با نمره 5/18 پاس کردم. بهترین خاطره تهران هم شرط بندی روی بازی آبی وقرمز بود که آن سال استقلال زد (ایشالله فردا هم می زنه).ما هم 18 نفر بودیم که مهمان خانم ها شدیم ویک جعبه شیرینی تر خوردیم.بخصوص دوست صمیمی ام حمید رضا پیوندی که یک پایش کوتاه تر از دیگری بودومن رویم نمی شد بپرسم چرا.نامه هایی که برایم می آمد بیرجند وبرای بچه ها سوال بود چرا این همه نامه دارم از همین همکلاسها بود که برخلاف همکلاسهای کاردانی ام هنوز با من رابطه دارند ومیل می زنند.ترم اول خیلی از نامه هایم گم میشد که مهم تر از همه نامه مریم جعفری بود که حالا خانم نون می گوید دست کیست وهنوز هم آنرا دارد.باید بروم مشهد یقه اش را بگیرم.همان حادثه باعث شد مدام دنبال راهی برای امنیت نامه ها باشم وبالاخره صندوق پستی در بیرجند گرفتم.اما دوستانم باز هم به دانشگاه نامه می دادند که نمونه اش مرتضی اصغری بود که نامه ای با پاکت ارتش از پادگان محل خدمتش دادولی اسم مرا روی پاکت ننوشت ورفت توی گروه برق واستاد گلدانی با خواندنش فهمید مال من است ودر پاکت را چسباند وداد به من.13 دی ماه هفتاد وهشت بود که نامه ای از مهدی آمد که نوشته بود دوست صمیمی مشترکمان اسحاق به تومور مغزی مبتلا شده وبین ترم که رفتم شمال سر کوچه شان خشکم زد وقتی دیدم حجله اش را گذاشته اند وبعد هم بساط گریه زاری در خانه شان بود ومادر وخواهرانش که چطور زار می زدند.

دوستی هم داشتیم بنام احمد مهاجر که او هم مشهدی بود ومدام گیر می داد به من که چی می نویسم توی این دفترها وبجایش باید درس بخوانم.حالا ناراحتن چرا بیشتر از خاطرات وبچه ها ننوشتم که بخواهم محتاج یاد آوری دوستان باشم که کدام خاطره در کجا اتفاق افتاد.جدیدا هم ممنونم از خانم محمدی،سیمین عزیز که بزودی مادر می شود وخواب وخوراک نخواهد داشت،سمیرا ،مهرنوش،انیس،ملیحه ومرجانه دوستان کوهنوردم وهمنوردان بیرجند وتوچال پارسال و از همه مهمتر خانم یا آقای "من" که با کامنت هایش مجبورم کرد دارم حدود هجده دفتر دویست برگ را که از سال هفتاد وهفت تا هشتاد ودو نوشته ام می خوانم.بزودی باز هم از خاطراتم خواهم نوشت وبه محض پیدا کردن اسکنر خوب عکسهای بیرجند ودوستان را خواهم زد.از دوستانی هم که عکس می فرستند ممنون ولطفا هنگام پست کردن در پاکت ضخیم تری بگذارید که تا نخورند.لیلا جان،ممنون بابت زعفران ها وزود تر وبلاگت را بزن که ببینم چی می نویسی.در مورد سوالت هم اگر خدا بخواهد عید امسال یعنی ماه مارچ برنامه ریختم.ولی صددرصد نشده است.دفترهایم را هم می دهم به مهدی چوبین در مشهد که بعدها برایم پست کند.دلت آب.

قلبم لبریز از شوق می شود . دستانم را باز می کنم تا سهم بیشتری از باران را از آن ِِِ خود کنم . خیس می شوم . آنقدر خیس که موهای صاف و اتوکشیده ام دوباره به رقص در می آیند .

چطور میشه ده سال خاطره و زندگی رو جمع کرد توی چند تا چمدون و بسته؟

نفرستید

alisaadat — Thu, 24 Sep 2009 22:57:28 GMT

نفرستید . جان مادرتان نفرستید این ایمیل های تبلیغاتی را توی این اینباکس بدبخت که از دیروز تا الان 32 تا ایمیل باز نشده دارد. بعد هم که باز می کنی می بینی یارو هرچه دم دستش داشته دی وی دی کرده و فرستاده ! از آموزش آلمانی در خواب! تا حفظ حافظ در یک روز !
آخر شما به چه فکر می کنید که مثلا عکس سینه برجسته خانم جولیا رابرتز را مناسب دی وی دی کردن می بینید یا سریالهای آبکی تلویزیون ایران را ! به هرچه می پرستید من نه آرایش لبنانی و خلیجی به دردم می خورد نه شینیون های فانتزی . باور کنید موهایم کوتاه کوتاه است نیاز به آموزش مسائل زناشویی هم ندارم .... فال هفته هم نمی خواهم فعلا سرنوشتمان را تا یک دهه آقایان پیشاپیش رقم زده اند طوری که نیازی به فال نباشد !
راه های جذب همسر به زندگی هم احتیاج ندارم چون همسری که با این راه ها باید جذب زندگی شود می خواهم 70 سال سیاه نشود ! نه سریال lost را احتیاج دارم و نه جدیدترین خبر از زندگی خصوصی برادپیت و نه شیرینی پزی به سبک خانم ها ساناز و سانیا ....

نفرستید . جان مادرتان این ایمیل های تبلیغاتی را نفرستید!

کامنت گذار دعوایی

alisaadat — Sat, 12 Sep 2009 21:46:39 GMT

درد بزرگ من این است که هنوز نمی دانم دوستت دارم یا نه؟ دلم آرام وقرار ندارد.حس وحال عاشقی را دارم ولی جراتش را از دست داده ام.شاید هم خاطراتی که با تو داشتم دوست دارم.مثلا خاطره روزی که می خواستی حس وحال نابیناها را درک کنی، چشمهایت را با روسری بسته بودی واز صبح تا شب سعی می کردی کارهایت را با چشم بسته انجام دهی.وقتی توی باغ به صداها گوش می کردی همه چیز را شنیدی بجز صدای پاهای برهنه مرا که برای تماشای تو می آمدند.چقدر آن شب گریه کردی وچقدر حس کردم پاکی.پاک وزلال.مثل اسکناس های تا نخورده خان عمو که عید به ما می داد.

نفرین به پاهایی که عامل سقوط ما می شوند.گاهی که مخاطب نوشته های خودمان می شویم تازه می فهمیم کی بوده ایم وحالا چی شده ایم.یاد روزهایی بخیر که سیگار می خریدم می چسباندم ته دیوار باغ تا با تفنگ بادی تیر اندازی تمرین کنید.منی که دستهایم همیشه خدا لرزش داشت ولی به طرز عجیبی همیشه به هدف می زدم.چقدر حرص می خوردی وقتی می دیدی به بهانه تیر اندازی اصولی با تینا لاس می زنم.شاید گاهی باید ایستاد.باید از رفتن باز ماند اما نباید برگشت وبه عقب نگاه کرد.البته من هم طاقت این را ندارم که بایستم وهمه از من جلو بزنند.

گاهی که مثل یک رمان زندگی می کنیم وتردید ها را در مورد عزیز ترین کسانمان نادیده می گیریم، گاهی که محافظه کار می شویم ودست از خیلی از آرزوهامان می کشیم،می فهمیم باید تصمیماتی را در برهه ای از زمان می گرفتیم ولی نگرفتیم.شاید زمانی که بین مادیات وعشق ،عشق راانتخاب کردیم دچار تردید می شویم که آیا راه را درست آمده ایم؟ فقط می دانم برای داشتن هرچیزی باید تصورش کرد.آن هم خیلی قوی.فقط می دانم دیرتر رسیدن به آرزوها مهم نیست.گاهی حکمتی هست که دیرتر می رسی.شاید می خواهد زجرت دهد که پس از رسیدن قدرش را بدانی.

در مورد بهارنارنج های حیاط گفته بودی بنویسم.همیشه بهار نیامده ما توی حیاط باغ بهار نارنج جمع می کردیم وخان جون عرق بهار می گرفت وما بودیم که بساط شربتمان جور بود.هنوز هم شربت درست می کنم ولی با عرق بهارهای شیشه ای نهصد تومانی. همیشه افرادی در زندگی ما هستند که راحت به ما می گویند تو.با اسم کوچک صدایمان می کنند وبا ما می گویند ومی خندند وبنای مخفی شدنمان را فرو می ریزند.آیا دست وپا زدن در شرایط کنونی شما را بیشتر غرق می کند در چیزی که نمی خواهید یا به قول دوستی دست وپا نزدن مساوی است با مرگ؟

مهدی جان.سفر هندوستانت مبارک.فقط ننوشتی به چه دلیل رفتی.نکند برای آیلتس؟ امیدوارم انگیزه ات برای آمدن واقعی باشد.برایم دعا کن تا عید امسال از آنطرف برایت نامه بنویسم.برنامه ریزی ام فعلا همین است اگر اتفاقی نیفتد مثل دو سال پیش. شدیدا در حال تهیه پول هستم.چون هیچ چیز قابل پیش بینی نیست وکسی دستت را نخواهد گرفت.

و در پایان کامنت گذار محترمی که حتی جرات دادن آدرس نداری.نمی دانم نوشته های من چه ارتباطی با شما دارد که تا این حد با من می جنگید؟ دوستانی هم که لطف می کنند ومی آیند هدفی جز یاد آوری روزهای خوب وآگاهی از سلامتی یکدیگر ندارند.باز هم نمی دانم شما را چرا ناراحت می کنند؟ در ضمن من که حدود یک سال است حرفی از دانشگاه نمی زنم؟ منظورتان کدام خاطرات است که دارد زندگی بعضی ها را به هم می ریزد؟

گذشته های خوب

alisaadat — Mon, 31 Aug 2009 01:45:18 GMT

روزهایی که با هم توی خانه تنها می ماندیم چه زیبا بودند.همیشه مهمانی می داد ومن بودم که باج می گرفتم تا گردن بندش را از پشت ببندم یا بند های پشت لباسش را گره بزنم.حتی باج می گرفتم که پنجره ها را ببندم که سروصدای ضبط بیرون نرود.و آنها مثل یک دانشجوی نوپای زراعت که تاثیر موسیقی راروی گلها امتحان می کند تاثیر موسیقی ناهنجاررا روی روح خودشان تست می کردند وشاید مثل گلها قدرت باروری شان بالا می رفت.چقدر محکم بودم وامروز باید خیابانها جای خود ثابت بمانند تا من نلنگم.دوستان بی سلام از کنارمان می گذرند وبه دنبال آینده خود می روند.عقده ها مثل گیاهی خودرو در درونمان رشد می کنند وما برچسب های موسیقی وکتاب وکامپیوتر را به تنهایی های خود می زنیم .شاید چون می ترسیم تنها باشیم.شاید اگر مثل همان روزی که در حمام از بیرون قفل شد جیغ می زنیم تا یکی بیاید ودر را برایمان چشم بسته باز کند.اینها ،این فرصت هایی که داشتیم واستفاده نکردیم خیانت هایی است که به روح امروزمان روا داشتیم.این جلوه گذشته ماست که آینده مارا زیر سوال می برد.این حضور ما در بین دوستان وحفظ دوستی ها در این شرایط روحی شعبده بازی بزرگی است.درست مثل همان روزها که از نیت خودمان هم بی خبر بودیم وناخودآگاه ماهی یک بار عاشق می شدیم.مثلا اینکه عاشق کسی بوده ای وحالا ازدواج کرده یا بچه دارد گناه است؟ حالا با او دوست بمانی اسمش می شود دسیسه ای که مسری است وبه همه بچه ها سرایت خواهد کرد؟

به گذشته های خود آویزان مانده ایم که بگوئیم چه؟ بگوئیم رخوت درون ما درمان شده است؟نیمی از ما در گذشته جا مانده ونیمی با خاطرات بدمان به آینده می رود.کاش می شد بتوانم بمانم.مثل تو پیله ای دور خودم بتنم وادعا کنم بزرگ شده ام،عوض شده ام.با ذهن برهنه خود (وشاید بدن برهنه)در سکوت برقصم وخودم را روی ترازوی آزادی وزن کنم.

باده نوشی که در آن روی وریایی نبود بهتر از زهد فروشی که در آن روی وریاست

به ارتباط عاطفی که ما با اشیای خانه وعروسک های قدیمی وکتابها ووووداریم دقت کرده اید؟دل کندن از خیلی از چیزها برایمان سخت است.تصور کنید روزی چنان به انتها برسید که بخواهید از همه چیز دل بکنیدوبه سوی ناشناخته جدیدی بروید.مثل منی که با بالش خودم اخت شده ام.چمدان را که می بندی چه چیزهایی را نمی توانی با خودت ببری.حالا به جایی رسیده که اشیا شده اند کابوس خوابهای من.گاهی ما به همه بدبختی ها وخوشبختی های اطرافمان مربوط نیستیم وگاهی از همه آنها احساس گناه وسرخوردگی می کنیم.شاید ما هم جزئی از بازی دنیا باشیم.به قول سحر از کجامعلوم ما اصلا خودمان باشیم وتمام دنیای اطراف ما خواب یا خیالی طولانی نباشد؟ گاهی ما از وسط یک ماجرا شروع شده ایم وبه انتها نرسیده ایم.جالب است که هیچ چیز در زندگی ماتمام نمی شود.غم ها،شادی ها،رنگ بخت ها،دروغ ها،گریه ها،خنده ها ،تهمت ها واز همه بدتر دلتنگی ها.همه چیز در حد ذهنیتی دور .رویاهایی هستند که گاهی ماهها وسالها با ماست ودر حد آرزویی جلوه می کند وناگهان برعکس آن اتفاق می افتد.بارها وبارها.خیلی ها که ارزش خود را بالا می دانند بارها وبارها گول می خورند وبارها کسی می آید سرکارشان می گذارد.اسمش را می گذارم سیاه چال اعتماد.

نیمکتی ساخته بودم زیر درخت بید حیاط که بیشتر تابستانها تخت من بود.خیلی با زحمت درستش کردم وبعد ها در بادوباران پوسید.تینا رفته بود روی آن که میوه بچیند شکست وخورد زمین ومن زانویش را پانسمان کردم.دوستی های خوبی بود.به قول خان عمو سگ وگربه.زندگی مان را صرف بدست آوردن چیزهایی می کنیم که می دانیم از دستمان خواهد رفت.خیلی ها را بی رحمی از خود رانده ایم وتملق خیلی ها را گفته ایم که ارزشش را نداشتند.خیلی اخلاق ها را دوست نداریم ولی قسمتی از وجودمان شده اند.سالهای کسالت،خاطراتی که با حرص وولع از لابلای روزمرگی ها خودشان را بیرون می کشند.ته دلت می دانی شادی ها گذرا هستند وقانون سیگما خنده مساوی سیگما گریه بهزاد غلامپور همیشه صادق است.

گذشته ها خوب بود.کسی بود که با سرزنش همیشگی نگاهم می کرد وهمین اوج تکرار ناپذیری لحظه های من بود.گاهی به رخم می کشید که ذهنم منجمد شده وباید چیز جدیدی بنویسم وگاهی هم همه حرفهایی که در دلم تلنبار شده بود می نوشتم . اول وآخر خیلی از جمله ها از ذهنم فرار می کند ونمی توانم چیزی بگویم.دوستانی داشته ایم که سالهای سال یا ماهها با هم بوده ایم ولی بجز اسمشان واطلاعات کلی از آنها چیزی نمی دانیم.حالا افسوس می خورم چرا شجاعت حرف زدن با دوستان قدیم را نداشتیم وکل دوستی ها وحرفهایمان رسمی ومحتاتانه بود.شاید می ترسیدیم از فکرهای بد.بخاطر گرسنگی جنس... ایرانی ها یا محدودیت های جامعه ما.بی پروایی هم بد نبود.کاش ده سال دیرتر دنیا می آمدیم ولی ذهنمان ده سال جلوتر بود.مثل حالا.کسانی که فکر می کردم هیچ اشتراکی با هم نداریم یا از من بدشان می آیدحالا می آیند سر می زنند ودلداری می دهند.دوستان مرتبط هم طوری خودشان را گم وگور کرده اند که گویا فقط چند دقیقه باهم بوده ایم.ولی سالهاست خاطراتمان گل گرفته شده.چهاهمیتی دارد اطلاعاتی که از خودمان وطرزفکرمان به بقیه می دهیم مفهوم باشد؟ روابط مجهول این خوبی را دارد که حرف می زنی وسبک می شوی.گاهی فکر می کردم اگر سر صحبت را با کسی باز کنم تمام طرز فکری که در مورد من دارد خراب می شود وآن حالت رسمی بین ما از بین می رود وحتی سلام وعلیک هایمان محو می شود.به قول برتولت برشت: افسوس که ما می خواستیم زمین را آماده مهربانی کنیم خود نتوانستیم مهربان شویم.

گاهی از خیلی ها خوشمان می آمد.او هم از ما خوشش می آمد.اگر برداشت بد دوستان نبود شاید خیلی حرفها داشتیم به هم بزنیم.این ترم آخری هم زدیم.ولی دیر شده بود.تمام دوران دانشگاه بخاطر ترس از آینده با زجر تمام شد واین آخری ها که یاد گرفتیم قاطی مردم شویم ودرد دل کنیم زود تمام شد.برگشتیم ومحکوم شدیم به زندگی مثل همه.نه تافته جدا بافته.در مورد فصل های عمیق دوستی ها وعشق ها نوشتم.از کوچه های معصومیت کودکی ها رسیدم به سالهای رشد وقیافه گرفتن هاوغرورها.خاطرات روزهای فقر را قلم زدم.گاهی احساس همان حشراتی را دارم که جمشید معاون با سنجاق ته گرد می چسباند روی یونولیت که پروژه بدهد.گاهی می ترسم فواره خون از تخته حشرات بپاشد روی تختخوابم.زمانی نهال دیواررا می فهمد که قدش از دیوار بزند بالا.ما کی دیواررا فهمیدیم؟برای درک حس زنده بودن چه چیزی نیاز داریم؟منی که در پناه نور ماه پنجره ام با تمام خفاش ها رابطه دارم؟ به قول فروغ:

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان فارغ شوم زکشمکش وجنگ زندگی

رفتن

alisaadat — Sun, 16 Aug 2009 03:29:05 GMT

در این مملکت حتی اگر نگاه کنی دیگر نمی بینی.فکر کنم باید به چشمهای خود نیز شک کرد.

پلاتین پاهایش را می خواست در آورد آمد خانه ما وبچه را گذاشت پیش مهشید.به خدا اگر این بچه نبود آیفون را نمی زدم.رضا آنقدر با بچه حرف می زند که بچه هم با صداهای نامفهوم جوابش را می دهد.ته چهره اش به خان جون شباهت دارد.درست همان زمانهایی که از خاطرات کودکی هایش می گفت.از شلوغ بازی دختران عهد رضا خان وموهای بلندی که اجباری بود.از شوهردادنش در سن دوازده سالگی به خان عمو که ده سال از خودش بزرگتر بود.از چینش سفره عقدی که قبل از نشستن پای آن در حال لی لی بازی کردن با دخترها بود.از حوادث سیاسی آن روزهای ایران.وهمه چیز.

سرنوشت ما این شده که همه می گویند برو جوانی ات را بکن.بعد برو دنبال کار وزن وزندگی.حالا این جوانی چی چی هست یکی بیاید تفسیر کند.به قول مرتضی در سنی که همه دوستان ما در حال جوانی کردن با دوست دخترهایشان بودند ما توی باشگاه می زدیم توی پک وپوز هم.یا اتاق را تاریک می کردیم وزیر نور شمع نویسندگی تمرین می کردیم.خاطرات خوبی که از آهنگ حفظ کردن هایم با دوست آمریکایی ایرانی ام زوبین داشتم آهنگ they don’t really care about us که صدها بار از رو خواندم تا توانستم با آن قیافه بگیرم.زمانی که خودم آهنگ های متالیکا را تمرین می کردم ودر مهمانی رفقا که اسمش را پارتی گذاشته بودیم می زدم چقدر حال می کردم هادی میاید وبه سحر خبر می دهد.همه چیز را هم خبر می داد حتی حشیش کشیدن دوستان درجه یکمان در مسجد در شب های محرم.درست همان زمانی که ما درحال شستن استکان های مسجد بودیم ومعصومه طالبی وساناز غضنفری استکان های زنانه را می آوردند لب پنجره وما بجای گرفتن سینی دستهای آنها را دردست می گرفتیم. روزهایی که ناظم مدرسه مچ مرا در حال بالا رفتن از میله پرچم مدرسه یا از دیوارهای پشت مدرسه می گرفت وداد می زد یکی مارادونا روول کنه غضنفرو بچسبه. وهر چیزی که جای دست گرفتن داشت از آن بالا می رفتیم حتی درخت توت خانه همسایه .

گاهی که مردم کنار خیابان را می بینم که مثلا دارند با نوازندگی فلوت وسه تار پول در می آورند وپولی هم ندارم که به آنها بدهم خجالت می کشم.به همین دلیل بهترین جاهای زندگی ام همان کوههای خلوت بود.زمانی که می رسی به قله ودور از تمام تصویرهای زشت زندگی شهری وبه قول دوستی دور از روزمرگی ها دراز می کشی وچرت می زنی .یا زمانی که در باد شدید قله درست زیر یک یال بلند چادر می زنی که شب مانی کنی درست است که دستت یا بهتر بگویم زورت به سرنوشت وآسمان نمی رسد ولی همیشه ایده های خوبی به تو الهام می شود برای زندگیت وبرای آینده ات.شاید در یکی از همین الهام ها بود که تصمیم گرفتم برای همیشه بروم.امسال هم که زمان رفتم شده چقدر دیر می گذرد وچقدر من منتظر پایان سال وعیدی پاداش وبلیط رفتن ودل کندن از تمام لحظه های ایرانی بودنم هستم.هم صعودهای قدیمی من حتی خبری از من ندارند که کجا هستم وچه می کنم.خدا نکند آدم خنثی باشد چون می شود خود سیب زمینی .دوستان از دلیل رفتنم می پرسند ومن از آنها دلیل یا دلخوشی برای ماندن می خواهم.در شرایطی که شب هایی را گذرانده ام که به نان شب هم محتاج شده ام اما از هدفم دست نکشیده ام.در شرایطی که هربار دلم خواسته بمانم بی مهری ها واتفاقاتی افتاده که مرا از ماندن منصرف کرده است.در شرایطی که می باید این شعر را مدام تکرار کنم:

به یاد آرزوهایی که می میرند

سکوتی می کنم سنگین تر از فریاد

یک کیلو عشق

alisaadat — Tue, 28 Jul 2009 19:08:13 GMT

تا ساعت سه صبح بیدار بودیم.کلی بحث سیاسی به یاد روزهای قدیم کردیم وبه قول سحر که جمله معروف چرچیل را می گفت سخت ترین کار دنیا محکوم کردن یک احمق است.یادی از آتاری خانه خان عمو کردیم وبازی قارچ خور که سحر در آن استاد بود وهواپیمای آتاری که من در آن استاد بودم.از کارتون فوتبالیست ها گفتیم که این هفته توپ را شوت می کرد هفته بعد می رفت توی گل.مهشید صبح دانشگاه داشت ورفت خوابید ومن ماندم وسحر وبچه ای که هر دوساعت شیر می خورد.او هم عمدا روبروی من بچه را شیر می داد وحرکاتی می کرد که جلب نگاه من به .... شود.خیلی سعی کرد از وبلاگم حرف بزنم ولی من مدام موضوع عوض کردم تا خودش در مورد آن حرف زد.اوایل وبلاگم مخاطبان زیادی داشت وخیلی ها نظر می دادند ولی حالا که مخاطب خاص دارد یکی دوتا از دوستان مطالبم را می خوانند والبته سوژه اصلی.نمی شود که من مدام بنویسم وکسی کامنت ندهد ویا مجبور باشم نصف کامنت ها را سانسور کنم.

از دست دادن عشق مثل یک خوره آدم رادر تمام عمر می خورد.تمام خاطرات ولحظه های شاد با هم بودن عذاب می شود برای آدم.به حرمت غرورم است که سکوت کرده ام.وگرنه کلی حرف داشتم که بزنم.اول باید از روزهای دور بگویم.درست روزی بود که داشتم زنبیل خرید کبری خانم همسایه پشتی مان را که معروف به کبری سیاه بود از سر کوچه می آوردم که متوجه غوغای توی کوچه شدم.دود شدید وآتش دو طبقه خانه مان را فرا گرفته بود .عمو آلمان بود وماموریت .پدر هم یک ساعت بعد از تخریب خانه آمد.خانه بدون حیاط دو برادر با خاک یکسان شد وهمانجا بود که صدای خرد شدن پدر را شنیدم.گریه های زن عمو ومامان وبعد هم بستری شدن زن عمو ودوا ودرمانی که تا سالها ادامه پیدا کرد.همان هفته رفتیم خانه خان عمو بزرگ خاندان وخان جون مادر بزرگ همیشه زنده ام.خان عمو نصف باغ را داد به ما.کلی هم اتاق قاجاری در آن بود که من برای خودم اتاق شخصی داشته باشم.چهار تا کوچه دورتربود. اسباب هایی که خیس خالی شده بودند ولی سالم مانده بودند را گلچین کردیم وآوردیم توی خانه جدید.یک ماه بعد در همان خانه بود که جلوی چشم پگاه وترانه وروناک از طناب بالا می رفتم وصبحها جهنمی طناب می زدم.همه چیزم ایندو مدل طناب بود.اوج ورزشکاری ام.

همان زمان عشق را یاد گرفتیم وفهمیدیم ماشین ها باید جلوی خانم ها ترمز کنند وسوار وند بدون هیچ برخوردی بروند با هم آب میوه بخورند وشطرنج بازی کنند وبعد آقا بدون هیچ خلافی خانم را پیاده می کند توی خیابان نزدیک خانه شان ومی رود.فهمیدیم چقدر جامعه خوبی داریم که مردها برای کمک به خانم هایی که توی خیابان منتظر ماشینند حتی با هم تصادف می کنند.فهمیدیم ویدئو بخاطر این قدغن است که برفک ندارد وپوشش های نامناسب را یاد دختر های محل می دهد.فهمیدیم پسرهای محل را می برند جنگ وهر روز توی مسجد دخترها مربا وخوراکی برایشان درست می کنند.چند تایی نامه برای رزمنده ها می نوشتیم وخوشحال بودیم که آنها آن را خواهند خواندو عکسهای جبهه را برایمان خواهند فرستاد.فهمیدیم محمد دیوانه را بخاطر این نبردند جبهه که دیوانه است.اما چقدر بنده خدا بی آزار بود.

ما تابوهای رفتاری تو هم مثل ویدئو می ماند .آن موقع خیلی بد تلقی می شد ولی حالا عادی شده.به قول دوستی مشمول روزمرگی شده.مثل فیلمهایی که شب تا صبح خانه یکی از رفقا که خالی می شد می رفتیم تماشا.مثل کمک آقاها به خانم ها ورساندنشان.مثل تمشک چیدن ها در جاده قائمشهر سوادکوه وروستاهای اطراف زیرآب وسرخکلا. یاد کنجکاوی های کودکی بخیر که چقدر قورباغه وکبوتر وگنجشک را تشریح کرد وبه کام مرگ فرستاد.یاد سوزاندن مورچه ها با ذره بین بخیر که خان عمو داد می زد خدا خشکتان می کند.یاد شکافتن صدف حلزون ها بخیر که.....

از آن روزها فقط یک روز پررنگ در ذهنم مانده.همان دفعه ای که با گروه ما آمدی ارفع کوه دوآب وباران سیل آسایی گرفت ومثل موش آب کشیده می لرزیدی.آن موقع ها پانچو نداشتیم بدهم بپوشی.تب کردی وجملات شاعرانه می گفتی. می گفتی هرچه به خدا نزدیک تر شویم دوستانمان کم وکمتر می شوند.چقدر وقت تورا دوستانت پر می کردند وچقدر من تنها بودم.صدها بار گروه های مختلف را بردم کوه ولی دوستی که بشود اورا دوست واقعی نامید پیدا نکردم.آلوچه حالا آمریکاست که اومرا دوست خوبش می داند.هفته قبل ساعت 2 شب زنگ زد ویادآوری کردم آنها ده ساعت از ما عقب ترند.خندید وگفت: ده ساعت عقب تریم ولی صد سال جلوتر. یادم هست او از تاریکی انباری نمی ترسد وبا من می آمد اکتشاف.شبی که مریض بودی کشیک داد تا دفتر خاطراتت را بدزدم.از ارتفاع پاگرد پنجره نمی ترسیدم .ار انباری هم نمی ترسیدم ولی حالا جالب است که از خودم هم وحشت دارم.جایی امن تر از صفحات وب نبود.شوهرت هفته قبل مرا در خیابان دید ویک ساعت گریه کرد ودرددل.از روزهایی که عشق مرده بوده وهیچ لذتی از شبهای با تو بودن نداشته.از التماس کردن به تو برای برگشتن از قهر وخانه دوستانت تا منت کشی برای آمدن به رختخواب. وتو که ظالم وبی عاطفه وشاید اشباع شده بودی.روی ریل قطار که در نوشابه ها را صاف می کردی وبا پسرها شقله بازی می کردی تا امروز که مردم را قبول نداری وهر چه بگویند مردم بد قضاوت می کنند نمی فهمی.به قول فیلم مالنا صدای مردم صدای خداست.جذام حنجره ام شده که همه بگویند از تو نگویم.

لطفا بفرمایید یک کیلو عشق.وقتی نمی دانستم روزهای جمعه اگر کوه نروم چکار باید بکنم می زدم زیر گریه.در اتاقم می نشستم وترانه های فروغی وزمستان اخوان خلوتم را پر می کرد.کاش روزی برسد که امروزمان مال خودمان باشد نه مال بچه هایمان ونه مال نسلهای بعد.من نمی ترسم که گربه سیاه ماهی مان را ببلعد.می ترسم عادت کند تمام ماهیهای همسایه ها را هم بخورد.مرا متهم به سکوت نکنید در این شرایط.

فقط کافی بود با من باشی واگر لازم بود با همه.شاید با همه بودی وبا من نبودی.هر شب می آیی وسط خوابهایم،با همان تیپ بچگی ها ومی بینمت.حالا هم که زل زده ای به وب کم ومی دانی دارم نگاهت می کنم.فردا هم که بوقهای ماشین های پشت سری وکناری می دوند لای موهایت وتا می روی خرید یا ولگردی نگاهها می دوند زیر مانتوی جدیدت.دیگر از روزهایی که چتر رانگه می داشتم روی سرت ویکطرف بدنم خیس می شد خبری نیست.درست در خانه می فهمیدی برای اینکه خیس نشوی یکطرف من خیس وسنگین شده.اما امروز تف های سربالا هم دیگر به صورت خودمان برنمی گردد.چون از پشت دارند هلمان می دهند به مسیری که مثل گوسفند باید برویم.همین.

سحر

alisaadat — Fri, 17 Jul 2009 14:14:18 GMT

مهشید اس ام اس داده بیا بالا.ما بیداریم دایی جون.رفتم بالا وسحر آنجا بود.مهشید شیر توت فرنگی درست کرد بخوریم.صدای همزن سکوت سنگین اتاق را می شکست.طعم جالبی نداشت ونمی دانم چرا یاد پیمان ابدی می افتادم.قیافه سحر دردناک بود.مثل شیرخوارگاه آمنه.مثل بیمارستان کودکان سرطانی.مثل دختری که برای بنیاد امور بیماریهای خاص نشانش می دادند.

باید حتما برای رضا ورق پاسور ومیز بیلیارد وتخته نرد بخرم.رضا خودش را گم وگور کرده بود.نمی دانم هر چی دلخوری داشتم چرا یکهو غیب شد.قبلش می خواستم بگویم برای جایزه طلاق یک چیزی به بلندی برج میلاد بدهند به اوولی پشیمان شدم.چه کسی می تواند ادعا کند گریه کردن نقطه عطف شادی ها نیست؟ برای بعضی ها مرگ نقطه عطف خوبی است که بفهمی دوستت دارند یا نه؟ولی نیستی که ببینی.

"پیش بینیات همیشه درست در میاد.برای من که همیشه درست بود."این اولین جمله ای بود که گفت.هنوز هم پادرد دارد وپاهایش را می مالد.ژل پیروکسیکام وماساژ پاها که البته من نیستم که ماساژ بدهم.دنیای من هم دنیای لوراز پام وکلردیاز پوکساید وتری هگزیفندیل وکلرپرومایزین است.سحرجان،به دنیای من خوش آمدی.راست است که چشمها کمتر اززبان دروغ می گویند. این روزها میوه ها هم برچسب می خورند چه برسد به آدمها.ارزش شنیدن فحش های مراهم نداشت ولی باید کمی با او حرف می زدم.کمی آرامش می کردم وکمی هم شاید بچه را می دیدم. شب خوبی بود.بهتراز شبهای خلوت زندگیم.از سروکله زدن با دوستان در مورد مسایل سیاسی روز مثل تئوریسین های جدید ماکیاولی وحامیان قدرت یا توام شدن بوی باروت وسیاست در روزهای فعلی بهتر بود.سحر تبدیل شده به دنیایی از مارک جیوانجی ،جوردانو ،بولگاری ،دانیل هیچر،عینک پرسول وگابان وساعت اومگا،کفش کلارک وجوراب پیرگاردین،عطر گابریلو وکنزو وفراری ووووو.جالب است که تمام آرزوهایش برآورده شده.

درست مثل پاتک زدن به دبه های ترشی خان جون.مثل آن موقع ها که آب می ریخت توی نعلبکی و استکان را میچرخاند توی آن که برای ما چای بریزد.یاد روزی افتادم که رفته بودیم کرمان.شاید اولین سفر مجردی مان بود .در تمام جاهای دیدنی فقط از او عکس می گرفتم.عکسهایی که حتی یک بار هم ندیدمشان.در آستانه شاه نعمت اله ولی وحمام گنجعلی خان دستمان توی دست هم بود وتمام زن وشوهر های جوان ما را نگاه می کردند.راهنما در مورد سنگ حنا بندان حمام حرف می زد وهیچ کس نمی دانست برای چی چی استفاده می شده.چقدر به هم شباهت داشتیم.البته حالا هم تعدادی شباهت مانده بینمان.گاهی زندگی برای من سخت می شود برای تو هم همینطور.اند شباهت است مگر نه؟

بچه سحر توی بغل همه گریه می کرد جز من.همین است که بیشتر شک می کنم نکند...شباهت عجیبی به مادرش دارد.

فروش دی وی دی هایم

alisaadat — Mon, 06 Jul 2009 12:02:18 GMT

دوستان زیادی اخیرا برای تهیه مجموعه رمان ها وکتاب های آموزش زبان من تماس گرفته اند که بالاخره به وعده ام وفا کردم ولیست کتابها را برای فروش می گذارم.بدیهی است نوشتن کامل اسامی کتابها برایم ممکن نیست ولی تا حدودی کتابهای مهم را می نویسم.فقط در صورت ممکن برای در خواست هم در وبلاگم کامنت بگذارید ویا به ایمیلم آدرس دقیق خودرا با فونت مورد قبول یاهو ارسال نمایید یا شماره تماس خود را بگذارید که من آدرس را از شما بپرسم.کامنت را هم که می دانید باید خصوصی بگذارید.یاد آوری کنم تمام مجموعه های زیر به زبان انگلیسی می باشد ومن کتاب فارسی ندارم.

مجموعه رمان های عاشقانه پاولو کوییلو،آگاتا کریستی،استفان کینگ،پنی جوردن،تام کلنسی،جان گریشام،جفری آرچر،جیمز پاترسون، دن براون،رابین کوک،سندرا فیلد،سوزان الیزابت،سوزان اندرسون،سوزان فاستر،سیدنی شلدون،کارلوس کاستاندا ،آرتور سی کلارک ،هری پاتر 122 mb

ومجموعه بی نظیر رمان های موسسه هارلیکوین که پرفروش ترین رمان های عاشقانه دنیا می باشد به زبان انگلیسی وبا فرمت pdf وحجم 396 mb

مجموعه کتابهای روان شناسی اثر برایان تریسی،آنتونی رابینز،دیل کارنگی 214 mb

داستانهای صوتی انگلیسی به حجم 6.90 gig

آموزش مکالمه مجموعه doctrine 2003 8.96 gig-

مجموعه آموزش زبان voa English با حجم 541 mb

کتابهای آیلتس با حجم 1.65 gig:

Cracking Toefl listening audio

IELTS borrons audio

IELTS CAMBRIDGE audio

IELTS essay audio+pdf

IELTS Practice Tests Plus audio+pdf

IELTS Preparation and Practice audio+pdf

IELTS Secrets audio+pdf

IELTS to Success audio+pdf

Insight Into IELTS audio+pdf

London (Oxford Bookworms Factfiles Level 1) audio+pdf

Newspaper Chase (Penguin Readers Level 1) audio+pdf

Prepare for IELTS audio+pdf

SPEAK ENGLISH LIKE AMERICAN audio+pdf

Specimen Materials for All audio+pdf

Strategies for Study audio+pdf

Tactics for listening developing audio

toefel barons audio

pdf booooooooks:5 gig

Dictionary of American Slang and Colloquial Expressions

english phrasal verbs - THE ULTIMATE PHRASAL VERB BOOK

McGraw-Hill's Dictionary of American Idoms and Phrasal Verbs

NTC's American Idioms Dictionary

Phrasal verbs

(English Course Advanced - Vocabulary In Context, Phrasal Verbs

Dictionary Cambridge English Grammar - Check Your Vocabulary for IELTS

2 Dictionary Cambridge English Grammar IELTS

400 Must-have Words for the TOEFL

504 words

2500 Keywords to Get You Hired

American Idioms Dictionary

Boost Your Vocabulary 3

The Oxford Dictionary of New Words

the oxford thesaurus - an a-z dictionary of synonyms

Vocabulary 1400

WEBSTER Essential vocabulary

Word Formation In English

WordList IELTS

Check Your Vocabulary for IELTS

185 Toefl Writing -Topics And Model Essays

Essay Topic

Answers to all TOEFL Essay Questions

IELTS INTENSIVE WRITING

Research and Writing Skills

Technical writing made easier- B. SPuiDa

Write Better Essays in 20 minute

Writing Skills

Advanced English C_A_E Grammar Practice

basic English Usage [Oxford]

BETTY AZAR GRAMMAR plus 'FUN with GRAMMAR' (by Suzanne W. Woodward)

Cambridge Advanced Grammar in Use [2nd edition.2005] (Martin Hewings)

Cambridge English advanced grammar in use

English Grammar - A University Course

English Grammar - Check Your Vocabulary For Ielts

English Grammar - IELTS 2002 Handbook

English Grammar - Revision For Ielts Speaking Test

Grammar_Essentials_3e

L._Rozakis_--_English Grammar for the Utterly Confused

Verb tense book

TOEFL Exam Essentials

Really Learn 100 Phrasal Verbs

Common idioms

Common slangs

101 Helpful Hints for IELTS

185 Toefl_Writing

202 useful exercises for IELTS

Laugh and Learn - 95 Ways to Use Humor for More Effective Teaching and traning

Answers to all TOEFL Essay Questions

Barrons -How to Prepare for TOEFL Essay

Cambridge - English Vocabulary in Use – Elem

Cambridge - English Vocabulary in Use - Pre-int

Cambridge - English Vocabulary in Use - Upp_Adv

Cambridge - English Vocabulary in Use - upper intermediate & advanced

Cambridge IELTS Course

Career Press - Business Letters for Busy People - Time Saving, Ready-to-Use Letter for Any Occasion

Check Your Vocabulary for IELTS Examination

Dalzell Vice Slang

Easier English Student Dictionary

English for computer users

IELTS_Handbook

Jossey-Bass - English Brainstormers - Ready-to-Use Games and Activities that Make Language Skills Fun to Learn

New Cambridge Advanced English

Nexus Students Book

Objective IELTS

Practical English Usage

Reading1996-2003

Reason_Skills_2e

Successful Writing

Swearing in English

the art of kissing

The A-Z of Correct English Common Errors in English

The oxford dictionary of modern quotations

The_Evelyn_Wood_7_Day_Speed_Reading_Program

TOEFL Exam Success

برای تهیه مجموعه فوق دوستان عزیز مبلغ 7000 تومان به حساب شماره 0306860717009 ویا شماره کارت شتاب

6037991096491794 بنام علی سعادت واریز فرموده آدرس دقیق پستی خود شامل کد پستی را به ایمیل من ارسال نمایند. saadat3500@yahoo.com

مالزی

alisaadat — Thu, 18 Jun 2009 20:11:18 GMT

تمام چیزهای داخل کمدم را بیرون ریختم وچیزهایی که روزی برایم مهم بودند بخشیدم به این وآن.این هم درسهای جدید مهشید برای فراموش کردن گذشته ها.فیلم های ویدئویی، سی دی ها، عکسها وفیلم ها را زدم توی هارد یک ترابایتی جدیدم وآنها را دور ریختم.نوعی فنگ شویی بود شاید.چند تا گل مریم گرفتم که فضای اتاق عوض شود ولی یکی دوروز بعد دیدم تمام خانه پراز هزار پا شده است ومجبور شدم همه را ببرم توی حیاط.اتاقم ساده وبرهنه شده است.چهارتا گونی کتاب را بردم جمعه بازار کتاب اصفهان وهمه را فروختم.حتی پریز برق را دیمر کردم که نور اتاق را کم وزیاد کند.چیزی شاعرانه یا مهمان دوست. مهشید عزیز مدتی صبحها که می خواست برود دانشگاه برایم آب پرتقال می آورد ولی خودم جدیدا زده ام به ماء الشعیر چون می گویند آدم را چاق می کند.ما که همش در این 61 کیلو درجا می زنیم.

و شخصیت داستانم حالا با ماشین هفتاد میلیونی اش که فقط سه چهار میلیون سیستم دارد می آید ومثلا به بچه ها سر می زند.مهشید بازیگر خوبی نیست ونمی تواند نفرتش از اورا پنهان کند.شتری که در خانه خیلی ها می خوابد آمده خوابیده روی او واو هم طلاق گرفت.حس عجیبی داشتم.گرچه می توانستم مثل همان قدیم ها با یک تلفن اورا بکشانم خانه وافقی اش کنم ولی وجدانم اجازه نمی دهد.دلم برای بچه می سوزد.پدر کراکی اش که اصلا برایش مهم نبود وحالا شبها که نعشه می کند ومی آید در خانه شان مامورهای صدوده می آیند اورا می برند.حس عجیبی است نه؟ باید بگویم چوب خدا بود ولی نمی گویم.نمی دانم چرا مردها زنها را بوالهوس می دانند وزنها مردها را هرزه وآشغال. کمی که دنبال دلیل جدائیشان گشتم رضا گفت آخه دائی جون،مردم که از داداششون پشت چراق قرمز لب نمی گیرن؟ هر کی ببینه یه چی میگه دیگه؟ ومن هر اتفاقی که می افتد بیشتر توی فکر فرو می روم.به قول دن ویتو کارلیونه زندگی یک درد بزرگ است که گاهی التیام می یابد ولی همیشه یک درد بزرگ است.

مهشید ورضا را بردم مالزی.با سهامی که خان عمو در یکی از شرکت ها در زمان جوانی خریده بود وحالا حسابی گران شده است.از لنکاوی وپنانگ و سانول لاگون گرفته تا پارک آبی وآکواریوم وباغ پرندگان وبرجهای دوقلو. با دوربین نیکون دی نود جدیدم کلی عکس از این دو تا بچه افسرده گرفتم.کلی هم از خجالت انبه ها وآناناس ویک میوه بی مزه بنام استار فروت در آمدیم. از همه جالب تر باران های تند ودانه درشت در گرمای شدید هوا بود.یاد روزهای آب بازی در حیاط می افتادم که چطور لباس به بدنت می چسبید ومن چشم چرانی می کردم.حیف که شیراز واصفهان وتبریز ما مدیریتی توریستی ندارند.وگرنه ما مقام اول جذب گردشگر دنیا بودیم. گذشته از میوه های بی مزه نکته ای که برایم جالب بود این بود که حتی بچه های چهار ساله هم انگلیسی را مثل بلبل حرف می زدند.حتی بهتر از لیسانس های ما.ما هم در سواحل زیبا کلی دوست مالایایی پیدا کردیم ودور از چشم بچه ها یکی دوتا را بردیم هتل که گندش پیش بچه ها در آمد.ولی به رویم نیاوردند.الحق که مسلمانی آنها هم جالب بود.موقع اذان که روزی شش هفت بار بود حتی فاحشه هایشان هم گم وگور می شدند وبه قول رضا می رفتند نماز جمعه.حجاب هم که نگو ونپرس.با حجابهایشان باید یک کلاس حجاب برای ایرانی ها می گذاشتند.داخل هتل هم نمازخانه زیبایی بود که تا ما نماز می خواندیم یکی دونفر زل می زدند به ما وحتی یکی از نمازمان فیلم گرفت که کاش سراز یو تیوب در نیاورد.برجها هم که به قول مرحوم حسین پناهی به این گندگی بود.ما که در کشور خودمان اندازه ملوان های انگلیسی هم اهمیت نداشتیم آنجا مهم شده بودیم وفقط از ما سوالات سیاسی می پرسیدند.گرچه کلا آنها از توریست بدشان می آید .از سرعت اینترنت هم بگویم که واقعا برای ایرانی ها متاسف شدم.ذوق مرگ شده ام که خبر طلاق تورا شنیدم.خاطرات نوستالژیک من باید وارد مرحله جدیدی شود.شاید شبی صد هزار تومان پایین تر بیاید.من هم ذوقم را برای بچه ها نشان دادم.آنقدر برای مهشید لبا س رنگارنگ خریدم که از شکل پسرها به شکل دخترها درآمد.همین ماه قبل بود که با هزار زحمت راضی اش کردم برود پیش عمه مهری تا صورتش را بند بیندازد ودستی به ابروهایش بکشد.عمه هم سنگ تمام گذاشت.طوری که رضا با دیدن خواهرش شوکه شدودر جا خشکش زد.مطمئنا صف خواستگارها از این هفته ردیف می شود.به قول مالایایی ها او کلی س.ک.... شده بود(می ترسم فیلترم کنند) وفروشنده لوازم آرایشی کلی برایم درددل کرد که چرا مهشید مژه دارد ولی آنها ندارند ومن کلی با او همدردی کردم.نمی دانم از کجا بنویسم.به قول دوستی بگذار تصور كنند تصويرت در آينه ذهن زني خوشنام شكل گرفت.گرچه حالا کاملا شکلش رااز دست داده برای همه.همین.